ചായക്കടയിലെ ഒരു ടി വി സ്ക്രീന്... ബ്രസീലും ജര്മനിയും കൂടി 2002ലെ ഫൈനല് മല്സരം നടക്കുന്നു, ആര്പ്പുവിളികള്ക്കിടയിലേക്ക് എന്നെ കൈപിടിച്ച് കൊണ്ട് പോവുകയായിരുന്നു എന്റെ ഇക്ക അന്ന്... കാല്പന്ത് കളിയെന്തെന്നറിയാത്ത അന്ന് എന്റെ കണ്ണുകള് പലപ്പോഴും മഞ്ഞക്കുപ്പായക്കാരില് ഉടക്കി... ഒടുവിലത് വലിയ പ്രണയമായി മാറി... പെലെയേയുമ് റൊണാല്ഡോയേയും ഒരുപാടങ്ങ് സ്നേഹിച്ചു. പിന്നീട് 2006 ബോര്ഡിംഗ് ജീവിതത്തിനിടയില് കളി കാണാന് ഇരുട്ടില് മതില് ചാടിപ്പോയതും ഓര്മയില് മങ്ങാതെ കിടക്കുന്നു... സിദാന്റെ ഫ്രാന്സുമായി ബ്രസീല് തോറ്റപ്പോ സങ്കടം സഹിക്കാന് കഴിഞ്ഞില്ല... പിന്നീട് ഫ്രാന്സ് കപ്പെടുക്കണമെന്ന് കൊതിക്കാനെങ്ങനെ കഴിഞുവെന്നറിയില്ല... സെമിയും ഫൈനലും കാണാന് വീട്ടില് വരാന് വേണ്ടി കാല് ബെഞ്ചിലടിച്ച് എല്ല് ചിന്നിച്ചതും അങ്ങനെ ബോര്ഡിംഗില് നിന്ന് രക്ഷപ്പെട്ടതും മറക്കാന് കഴിയില്ല...

2010ല് ലോകകപ്പാവുമ്പോഴേക്കും ബോര്ഡിംഗില് നിന്ന് ചാടിപ്പോന്നു.. ബ്രസീല് തോറ്റപ്പോ കരഞ്ഞ് പോയി...

വ്യക്തിപരമായി ഈ ലോകകപ്പ് നികത്താനാവാത്ത നഷ്ടത്തിന്റേതാണ്..
കഴിഞ്ഞ ലോകകപ്പ് വരെ ഞങ്ങളോടൊപ്പം ഉറക്കം കളഞ്ഞ് കളികാണാനും എന്റെ ബ്രസീലിനെ കുറ്റം പറഞ്ഞ് എന്നെ ചൂടക്കാനും കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന എന്റെ മാമന് കൂടെയില്ല.... സങ്കടത്തോടെയാണ് ഞാന് ബ്രസീല് കപ്പെടുക്കണമെന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്നത്.. അല്ലെങ്കില് എന്റെ മാമാക്ക് ഏറെ ഇഷ്ടമുള്ള ഫ്രാന്സ് കപ്പെടുക്കട്ടെ...