എന്നെ കൊന്നവരോട്
**********
അക്ഷരങ്ങളുടെ പിണക്കം മാറ്റാന്
ഞാനിന്നുമൊരു കവിതയെഴുതി..
പിണക്കം മാറിയ അക്ഷരങ്ങളെ-
നിക്കായിരം ചുംബനങ്ങള് തന്നു
കവിത വായിച്ചെന്നെ ഭ്രാന്തനെന്ന്
മുദ്ര കുത്തിയത് മനുഷ്യര് മാത്രം... 
ദേ... എന്റെ കവിതയിങ്ങനെ
കുന്നുകളിടിച്ചു നിരത്തുന്നവര്
സ്വന്തമമ്മയുടെ മാറിടങ്ങള്
അറുത്ത് വിറ്റ് കാശാക്കുമോ...?
കവിത വെളിച്ചം കണ്ടതോടെ
ഒരു തണല് കിട്ടിയെനിക്ക്
ബ്രാന്താലയത്തിന്റെ ഒരിരുണ്ട മൂലയില്
നഷ്ട പ്രണയം പേറുന്ന
നിഴലുകളെ ഒളിഞ്ഞ് നോക്കുന്ന
ആ ജനല്പാളി തടവറയിലും
എന്റെ കാമുകിയായി..
ഞങ്ങള്ക്ക് അക്ശ്രങ്ങളുടെ
മുഖച്ഛായില് ഒരു കുഞു ജനിചു..
ജനിച്ചയുടനെയവന് പാടി
ചോരു തന്നമ്മ തന്
തണുപ്പേറിയ കൈകള്
നിനക്ക് വേണ്ടി മാത്രം
മുള്പരപ്പില് നടന്ന നിന്റമ്മ തന്
വാതം പിടിച്ച് കാലുകള്
വെട്ടിയെടുത്ത നിന്റെ കൈകള്ക്ക്
മരങ്ങളെ... കാടുകളെ
വെട്ടി നശിപ്പിക്കാനെന്ത് മടി?
ദേ.. എന്റെ വിധി വന്നു..
ദയാവധമൊരിക്കലും
രക്ഷപ്പെടാത്തെനിക്ക്
റിയല് എസ്റ്റേറ്റ് മാഫിയകളുടെ
സ്നേഹ സമ്മാനം...
മരണവേദിയുടെ തിരശ്ശെലക്കപ്പുറം
ഞാനിരുന്ന് പാടുകയാ-
ണെന്റെ ഊഴം വരുമ്പോള് പാടേണ്ട പറയേണ്ട കവിത
അമ്മിഞ്ഞപ്പാലില് വിഷം
കലക്കിയ കാപാലികരോട്
പൂക്കളെ.. പൂമ്പാട്ടകളെ
ഭൂമിയുടെ കുഞ്ഞ് മക്കളെ
നുള്ളി നോവിച്ചവരോട്...
നിങ്ങള്ക്ക് മാപ്പില്ല...